Spektakl Błażeja Tokarskiego jest próbą zaproponowania nowej narracji dotyczącej najsłynniejszej polskiej mistyczki; narracji alternatywnej wobec hagiograficznych przedstawień Apostołki Miłosierdzia. Twórcom spektaklu nie zależy jednak na odrzuceniu hagiografii jako takiej, ale na spojrzeniu głębiej pod jej powierzchnię; na przekroczeniu hagiografii i wyzbyciu się jej ograniczeń z równoczesnym zachowaniem płynących z niej korzyści; pogłębieniu refleksji wynikającej z lektury ekstrawaganckiego arcydzieła, jakim jest „Dzienniczek”.